Emoties. Blijf erbij

Emoties. We hebben ze allemaal. Verdriet, boosheid, blijheid, angst. Iedereen kent ze en zoals je weet zijn sommige emoties fijn en andere niet. Met z’n allen zijn we op zoek naar een fijn gevoel en gelukkig zijn, en we willen af van onprettige gevoelens. 

In mijn werk maar ook in mijn omgeving valt het me op dat kinderen dit al op jonge leeftijd leren. Het liefst hebben we gelukkige kinderen. Het liefst halen we alle moeilijkheden, onzekerheden en frustraties weg bij ons kind. Het lijkt wel het belangrijkste doel als ouder: je kind gelukkig maken. Maar wat betekent dat?

Wat betekent het als we kinderen niet de ruimte geven om te voelen wat ze voelen?

Help je ze echt? Of leer je ze dat ze zich niet verdrietig, boos of bang mogen of horen te voelen? 

Als mijn zoon van 5 jaar huilt omdat hem iets niet lukt of mijn dochter van 2 jaar gefrustreerd is, denk ik meteen aan hoe ik hem kan helpen. En vaak betekent dit dat we het gaan oplossen. Maar misschien nog wel belangrijker: we vinden het moeilijk om de (emotionele) pijn van de ander te verdragen. Ik als gevoelige ouder voel al snel met mijn kind mee. Ik voel vaak goed zijn of haar frustratie, ongemak of pijn. En ook ik wil me natuurlijk liever blij voelen. Toch denk ik niet dat ik mijn kind echt help door het voor hem of haar op te lossen. Ik denk dat ik mijn kind help door met compassie bij zijn emotie te blijven en met empathie te reageren. En hoewel ik dit weet, lukt het me niet iedere keer om dit te doen. Elke dag ben ik weer aan het oefenen met het verdragen van zijn of haar emoties zonder erin mee te gaan en er voor hem of haar te zijn. 

Brené Brown legt in dit filmpje mooi uit wat een empathische reactie betekent