Getriggerd worden door je kind

Voordat ik moeder werd, had ik al veel met (jonge) kinderen gewerkt en paste ik graag vaak op andermans kinderen. Ik vond het altijd leuk om met angstige of dwarse kinderen te werken. Ik vond het een uitdaging om deze kinderen te helpen. Het lukte me vaak gemakkelijk om met geduld met deze kinderen om te gaan. Daarom dacht ik: ‘als ik moeder word dan zal ik goed met dwars gedrag om kunnen gaan en geduldig zijn’. Nou, daar heb ik me even goed op verkeken. Ik had geen idee hoe het zou zijn met mijn eigen kinderen en dat het totaal anders is dan met andermans kinderen. Nu ik drie jonge kinderen om me heen heb weet ik hoe het werkelijk is. Ik weet hoe boos mijn kind me kan maken. Hoe ik af en toe amper geduld heb. Hoe ik het verdriet van mijn kind kan voelen als het mijne. Hoe frustratie van mijn kind mij op de kast kan jagen. Hoe ik ze soms achter het behang wil plakken. En dat heeft niets te maken met hoeveel ik van ze houd. Dat heeft te maken met dat je kind je grootste trigger kan zijn. 

Je kind staat zo dicht bij je dat hij of zij je weet te raken als geen ander. En het bijzondere is dat je kind het onbewust doet maar toch een boodschap voor je heeft. Je kind houdt je vaak een spiegel voor. Dat komt omdat je kind jouw energie oppikt en daarop reageert. Als je op deze manier naar het gedrag van je kind kijkt, dan kan je er iets heel anders bij voelen dan bedenken wat je moet doen om het gedrag te veranderen van je kind.
 
Zo is mijn middelste, Lina van 4 jaar, een meisje dat weet wat ze wilt en recht op haar doel af gaat. Heerlijk! Maar niet altijd makkelijk om te begeleiden. Ze wordt namelijk enorm boos als ze haar zin niet krijgt. En dat triggert me vaak. Nou kan je denken dat ik iets zou moeten veranderen in de opvoeding als je alleen naar de oppervlakte kijkt. Maar ik weet en zie dat Lina een boodschap voor me heeft. Ze herinnert me aan mijn eigen temperament en hoe ik was als klein kind. Ik heb echter bij het opgroeien mijn boosheid geleerd te onderdrukken. Ik wist niet meer dat ik erg boos kon zijn. Hoewel ik het contact met mezelf, en daarmee ook mijn boze gevoelens, beter ben gaan voelen voordat zij was geboren, weet ik dat ze me aan het leren is om mijn boosheid weer te voelen. Als zij veel en vaak boos is en het raakt me heel erg dan moet ik mezelf eraan herinneren om aan mezelf te vragen: ‘hoe staat het met mijn boosheid?’ ‘Ben ik iets aan het onderdrukken?’ ‘Helpt ze me mijn boosheid te voelen?’ ‘Zit ik te hoog in mijn stress en helpt ze me het te ontladen?’

En als ik weer het contact voel met mezelf en de emoties die ik onderdruk uit (wat bijvoorbeeld betekent dat ik soms even heel erg moet huilen) dan kan ik er weer zijn voor haar. Dan kan ik de verbinding met haar voelen. En triggert ze me niet meer zo. En zo helpt ze me weer om te groeien. 
Zo kun je bij het gedrag van jouw kind dat jou erg raakt je afvragen: ‘wat voel ik hierbij voor mezelf?’ ‘Welke boodschap heeft mijn kind voor mij?’ ‘Wat heb ik op dit moment nodig?’ Probeer het niet te veel te analyseren maar vooral te voelen wat het bij jou raakt. Soms wordt de pijn van jezelf als kind getriggerd. En betekent dat dat je dit mag gaan verwerken. Dat betekent dat je kind graag wil dat je dit kan verwerken. Dit is niet makkelijk en vraagt ruimte en rust voor jezelf. Als je die ruimte niet neemt, zal je merken dat je steeds tegen hetzelfde blijft aan lopen. Het is dus de moeite waard om dat moment van verwerking aan te gaan en jezelf die groei te geven. En zo blijven we in ontwikkeling. Ik en mijn kind. Jij en je kind.